ใครคิดว่าตนเองเป็นสัตว์เลี้ยงบ้าง…ยกมือ…เอ้ย…ตีน…เอ้ย…เท้าขึ้น บรรดาเพื่อนๆ ที่มีขาหน้าเป็นอาวุธ (ในการเรียกร้องขอขนม และขอการเอาใจใส่จากเจ้าของ) คงพากันชูไม้ชูมือกันใหญ่ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ที่นั่งแล้วก็ยกมือขึ้นสูงๆ ตอนที่เจ้านายกระซิบบอกว่า “Thank you” หรือ “ขอมือหน่อย…” ไม่รู้ว่าพวกเขาจะชอบขอมือเราไปกันทำไมนา…มือของเขาก็มีอยู่แล้วนี่นาเนอะ และทุกๆ ครั้งที่เรายื่นมือไปสวัสดี หรือทำตามคำสั่งที่เจ้านายบอกมา ก็มักจะได้ขนมอร่อยๆ เป็นของรางวัล อืม…เมื่อทำดีแล้วได้ดีอย่างนี้ แล้วจะให้ผมดื้อไปทำไมกันล่ะ เอาล่ะ…เป็นครั้งแรกที่เรามาเจอะหน้าและทักทายกัน คุณๆ คงสงสัยแล้วล่ะสิว่าผมเป็นใคร มาจากไหน แล้วไหงอยู่ดีๆ ก็มาเต๊ะจุ๊ยเห่าๆ อยู่แถวนี้…งั้นมาแนะนำตัวกันก่อนเลยดีกว่า ผมเป็นลูกหมาตัวน้อยๆ ครับ ตัวน้อยจริงๆ ไม่เชื่อก็ดูรูปของผมก็ได้ (ใส่รูปปีใหม่อ้วนฉุลงไป) เห็นไหมล่ะ ตัวน้อยกว่าลูกวัวนิดหนึ่ง…หงิด หงิด (เป็นภาษาหมาๆ ที่แปลว่า ฮิฮิ) ผมชื่อ “ปีใหม่” ครับ เวลาที่เจ้านายใจดี้ใจดี เขาจะเรียกผมว่า “ปีปิ” แต่ยามที่ผมอารมณ์ไม่ดี มักจะได้ยินเสียงตวาดดังๆ ว่า “ไอ้ปีใหม่ หยุดนะ” แฮ่ๆๆๆ ก็แค่บางครั้งผมอารมณ์เสีย หงุดหงิด ก็เลยทำท่าขู่ๆ.